Alam mo ba kung ano yung lateran? Eh, yung chuteran? Halika ka sa bahay namin at nang may matutunan ka.

Wala talagang kapalit ang tuwang hatid ng mga bata sa bahay.
Simula noon pa, malapit na ako sa mga bulilit kong pamangkin. Kahit nasa kolehiyo na ako noon, nakikipaglaro pa ako sa kanila at nakikipaghabulan sa ulan. Nakikipag-usap din ako sa kanila na parang interesado talaga ako sa mga pinagsasasabi nila. Nakakatuwa nga ang simpleng pag-iisip meron sila. At yung honesty, talagang ayus. Walang euphemism. They call a spade spade.

Pero bilib din ako sa kanila kung paano sila tumatanggap ng pagkakamali.
Kakain na kasi kami noon, at wala pa ang mga bata. Kaya inutusan ko ang isa sa mga nakakatanda kong mga pamangkin na tawagin sila. Ilang minuto pa’t patakbo na silang dumating sa kusina. Kaya kunwari galit akong tinanong sila, “at ‘san kayo nanggaling?”

Si Jhazztin, 5 taon, ang sumagot, “Sa lateran.”

Nagtawanan ang lahat. Pati ako, di ko mapigilan at napangiti rin. Ginulo ko ang buhok ni Jhazztin, na noo’y tawang-tawa rin. Sabi ko, “Kompyuteran, hindi lateran. ”At sagot n’ya naman, “Ah, chuteran.”

Kaya ayun, napasarap ang kainan namin.