Magpahayag

magkwento ka, kahit ano lang...

email me: akosibatangkalye@gmail.com






Ipagpatuloy ang paglalakad


Ang batang kalye

May konting mali dun sa pangalan ng blog ko. Una, hindi naman talaga ako bata. Ikalawa, hindi ako nakatira sa kalye. Mahilig lang talaga ako maglagalag kung gabi. Gusto ko ang maglakad-lakad at pagmasadan ang paggalaw ng syudad. Minsan din napipilitan akong maglakad kasi wala akong pamasahe. Kalaban ko lang sa aking paglalakad-lakad at pagmumuni-muni ay ang nagkalat na mga aso sa daan at ang ulan na minsan ay walang tigil.

Tahimik lang akong tao. Pero, alam ko naman kung kelan dapat ako magsalita.

Pero mas maigi, magsusulat na lang ako. Kasi kahit hindi naman binabasa ang mga sinusulat mo, hindi ka pagsasabihang baliw. Pero pag nagsasalita ka mag-isa, walang nakikinig sa'yo, daig mo pa ang asong ulol kung kutyain ng ibang tao. Hindi ako sanay sa salitang eksaherasyon.

Tama na nga ang satsat.

Nga pala, welcome sa mundo ko. Dito, libre ang mangarap.



If you want to be updated on this weblog Enter your email here:



rss feed











 
Monday, June 14, 2010
Hanggang sa dulo ng walang hanggan
ANG HIRAP magmahal. Nitong mga nakaraang araw dumaan na naman sa matinding pasakit ang puso ko. Ang hirap pala kapag naging sobrang emotionally dependent ka na sa isang tao. Kagaya nang palagi kang umaasa na pag nagtext ka, may makukuha kang reply. Tapos isang araw, bigla na lang nagmo-monologue ka na.

Ganito kasi yun. Wala siyang load. Kadalasan, pinapasahan ko naman siya. Lalo na kapag may pinag-uusapan kaming mahalaga. Eh, medyo gipit lang din ako nitong mga huling araw kasi may mga pinaglalaanan din ng kaunting pera, kaya di ko na muna siya binigyan ng load. At saka, ayoko ko rin na mamihasa siya, kahit gustung-gusto ko naman talagang bigyan siya, tinitiis ko na lang. Usapan kasi namin na kahit di nagrereply ang isa sa amin, magte-text pa rin kami ng updates. Yung nga ginawa ko. Nag-monologue ako nitong mga nakaraan. Pagkagabi, gusto ko siyang tawagan. Ngunit nung sinubukan ko na, "The number you have dialed is either unattended or out of coverage area," ang sagot ng kabilang linya. Sinubukan ko ulit.

Pauli-ulit. Hanggang lumalim na ng lumalim ang gabi. Marami nang pumasok sa isip ko. Hindi ko mawari kung ano na ang nangyari sa kanya. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Pero hindi pa muna ako nag-conclude. Alam ko, kung may importanteng pangyayari, gagawa yung ng paraan para ipaalam sa akin. Pero hindi nung gabing iyon. Hinintay ko siya. Sabi ko, hindi ako matutulog hangga't di ko malalaman kung bakit bigla siyang nawala. Nag-online ako, umaasang may eksplanasyon. Pero wala. Ayun, nakatulala na lang sa kisame na parang nagka-out-of-body experience.

Lampas hatinggabi, nag-beep ang cellphone ko. Nahimasmasan ako. "Naki-insert lang ako. Nasa ospital ako. Empty batt. Nakabaril ang tatay ng friend ko. Lowbatt na rin siya. Don't call. Wala rin akong load. Last text na 'to." Natigilan ako. Di ko alam kung paano mag-react. Siyempre, worried ako. Sabi ko na lang na mag-iingat siya. Kahit anong pilit ko, di ako makatulog.

Kinaumagahan, nangumusta ako. Sinubukan kong tawagan siya, baka pwede na. Pero ayun, unattended na naman. Di ko na alam ang iisipin o gagawin nung mga panahong iyon. Whew. Kaarawan ng nanay ko nun. Nasa beach kami. Windang talaga ako. Nanariwa yung mga nangyari nung pasko. Ganun din, nasa beach din kami nun. At ganun din ako ka-lungkot. Matapos ang mahabang paghihintay at makailang ulit na pagsubok na tawagan siya, nakontak ko na rin siya. Halos 48 hours na unattended ang phone niya na hindi ko maintindihan. Maikli lang ang pag-uusap naming. Tapos bigla na lang, may pupuntahan siyang isla para sa isang research. Tapos mahina raw signal dun.

Ilang araw ko rin siyang hindi nakausap ng maayos. Nagpaka-busy ako sa imuumpisahan kong maliit na negosyo, pero walang minutong hindi siya sumagi sa isip ko. Nung makabalik na siya, parang hindi niya lang ako na-miss. Sa kabila ng pagsisikap kong makausap siya, parang wala lang sa kanya. Unli naman siya, ang tipid pang magtext. At andami pang ginagawang iba. Sa medaling salita. Hindi ako mahalaga sa kanya. Hindi niya kayang magsakripisyo para sa akin. Hindi niya kayang gumawa ng kahit kaunting pabor sa akin. Hindi ko naman hinihingi ng tumbasan niya ang pagmamahal ko. Ang iparamdam sa akin na inaalala niya rin ako at bukas sa loob niya yun, ay sapat na sa akin. Pero mukhang hindi talaga.

Pero hindi ko magawang pakawalan siya. Hindi ko kayang mawala siyang muli. Ganito na lang ba hanggang sa dulo ng walang hanggan?

Posted at 01:08 am by aclworld

 

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments




Previous Entry Home Next Entry