Magpahayag

magkwento ka, kahit ano lang...

email me: akosibatangkalye@gmail.com






Ipagpatuloy ang paglalakad


Ang batang kalye

May konting mali dun sa pangalan ng blog ko. Una, hindi naman talaga ako bata. Ikalawa, hindi ako nakatira sa kalye. Mahilig lang talaga ako maglagalag kung gabi. Gusto ko ang maglakad-lakad at pagmasadan ang paggalaw ng syudad. Minsan din napipilitan akong maglakad kasi wala akong pamasahe. Kalaban ko lang sa aking paglalakad-lakad at pagmumuni-muni ay ang nagkalat na mga aso sa daan at ang ulan na minsan ay walang tigil.

Tahimik lang akong tao. Pero, alam ko naman kung kelan dapat ako magsalita.

Pero mas maigi, magsusulat na lang ako. Kasi kahit hindi naman binabasa ang mga sinusulat mo, hindi ka pagsasabihang baliw. Pero pag nagsasalita ka mag-isa, walang nakikinig sa'yo, daig mo pa ang asong ulol kung kutyain ng ibang tao. Hindi ako sanay sa salitang eksaherasyon.

Tama na nga ang satsat.

Nga pala, welcome sa mundo ko. Dito, libre ang mangarap.



If you want to be updated on this weblog Enter your email here:



rss feed











 
Sunday, January 10, 2010
Babalik Ka Rin
*Paalala: Hindi ako nagdadahilan lang. Kung marami mang pagkakamali sa pag-type, iyon ay dahil sa sira ang keyboard na ginagamit ko. Paumanhin po.

"Kay tagal mo nang nawala, babalik ka rin..."

Galing 'yan sa sikat na kanta ni Gary V. Alay n'ya yata sa mga nangingibang bansa. Ewan. Di ko kapanahunan 'yan. Biro lang.

Pero hindi tungkol sa pag-aabroad itong sinusulat ko. Hmm... marami na akong nasabi tungkol dun. Iba naman ngayon.

Tungkol ito sa mga bagay na gusto kong balikan. Hindi ex-gf. Wala ako nun.

Ewan ko nga ba kung bakit may mga bagay na matagal nang lumipas, masaya man o malungkot, ay--dumarating ang panahon--gusto nating balikan at alalahanin.

Katulad na lamang nitong blog kong ito. Isang taon din akong nanahimik dito. Ngayon, naisipan kong magsulat ulit. Nakaka-miss magsulat sa Filipino. Bagama't may nagsabing pinaka-masahol na lengwahe sa buong mundo ang Tagalog, may kakaibang hagod sa puso kapag nailabas mo ang saloobin sa sariling wika. Ayoko nang pahabain pa ang diskusyon tungkol d'yan. Pinag-uuspan na yan ngayon sa buong bansa at sa buong mundo. Sigurado.

Balik ulit tayo dun sa sinusulat ko tungkol sa bagay na gusto kong balikan. Haha. Nawala ako dun ah. Yun nga, may mga bagay na pilit nating iniiwan, di pa rin nating kayang tuluyang talikuran.

Hindi ko tuluyang maiwan ang blog kong ito sa maraming dahilan. Dito ko kasi naisulat ang mga pinakamagagandang alaala. Kakaunti man, hindi ko makakalimutan. Kaya, heto na naman ako, sisimulan na namang umukit ng aking simpleng kasaysayan.

Sa loob ng mahigit dalawang taon, sinubukan kong kabisaduhin ang buhay at napagtanto kong imposible pala 'yun. Ang buhay ay tulad ng isang babae--sumpungin. Ganunpaman, mahalagang aralin natin at balikan ang lahat ng mga nangyari sa buhay natin. Kahit saan man tayo makarating, ang ating nakaraan ay patuloy na magiging bahagi ng ating buhay. Babalik ka rin.

Posted at 09:47 pm by aclworld

 

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments




Previous Entry Home Next Entry