Heto na naman ang pasko. Hindi ko pa lubos mawari pero ito na ang ika-labingsiyam na pasko sa buhay ko. Ayon pa sa isang awitin, "O kay tulin ng araw..."

Bigla lang sumagi sa isip ko ang naramdaman ko noong bata ko habang papalapit na ang pasko. Naglalakad kami noon ng mga kapatid galing sa bukid pauwi sa bahay namin sa bayan. Hindi ko alam kung bakit, pero naaalala kong napaluha ako nang marinig ko ang isa sa mga pamaskong awitin ni Jose Mari Chan na noon di ko pa nakikilala at malamang ay hindi ko pa nauunawan ang mga letra.

Ang pasko, sa maraming kadahilanan, ay nakakapagpaparamdamdam ng iba't-ibang emosyon sa bawat tao. Naisip ko lang ang mga taong madalas kong makisalamuha sa totoong buhay at sa imahinasyon. Ano kaya ang nararamdaman nila at malapit na malapit na ang pasko?

Sa mga ipinanganak ngayong taon, ito ang una nilang pasko. Ibayong kasiyahan ang maaring idulot ng isang sanggol sa isang pamilya sa araw ng pasko. May yayapusin, ihehele, at lalaruin sila sa araw ng pasko. At siyempre, magsisidatingan ang iba't-ibang regalo galing sa mga ninang. Hindi na bibili ng mga bagong damit ang nanay at tatay kung ganun. Malas lang siguro nila kung marami rin silang inaanak.

May malungkot din naman ang pasko. Sila 'yung mga malayo sa mga mahal sa buhay na lalo pang pinalulungkot kapag pinatugtog ng DJ ang Pasko na Sinta Ko. Kabilang dito ang mga OFW na nagsisikap para sa kanilang mga pamilya, na pinagtabuyan sa bansa ng bagsak na ekonomiya. Malungkot din ang mga kaka-break lang o di kaya ay 'yung ang drama sa buhay ay long-distance love affair.

Pero mas may lulungkot pa ba kaysa sa mga nangangambang ito na ang kanilang huling pasko. Hindi natin maiaalis ang katotohanang lahat ng buhay ay may hangganan. Marami sa mga may edad na at wala pang nagawang mahalaga, o di kaya ay di pa kuntento sa mga nagawa, ay labis ang depresyon sa pagsapit ng pasko.

Isa sa mga taong natatakot sa paparating na pasko ay walang iba kundi ang ating mahal na pangulo. Ito na kaya ang huling pasko niya sa Malakanyang? Iyan siguro ang pinakamalaking bumabagabag sa kanya ngayon.

Naisip ko lang kung paano kaya siya magdidiwang ng pasko? Kung ako sa kalagayan niya ngayon, napakahirap. Una, alam niyang marami sa mga nasasakupan niya ay halos walang pinagkaiba ang hapag pasko man o hindi. Ikalawa, alam niyang marami ang hindi magawang magpasalamat na nagkaroon sila ng presidente na tulad niya. Ikatlo, baka mumultuhin siya ng mga mamamahayag at lahat na sumasalungat sa kanya--na pinatay sa loob ng panunugkulan niya at hanggang sa ngayon ay di pa rin nabibigyang hustisya. Ikaapat, subsob siya at stressed sa pagsusulong ng Con Ass. Kalakip marahil diyan ay ang paghahanap ng mga bagong istilo upang mapapayag ang ibang kongresista sa mga gusto niyang mangyari. Ikalima, gumagalaw din siya at ang kanyang mga alipores sa mga plano nila sa papalapit na rin eleksyon. Marahil, naghahanap siya ng  mga paraan na mailuklok sa pwesto ang mga taong susunod sa kanyang mga utos at kagustuhan--na susuporta sa kanyang pananatili sa trono. Ikaanim, napurnada ang planado na sanang puppet show na gagawin sa Cebu.

Gayunpaman, naniniwala akong makakapagdiwang pa rin ang pangulo ng pasko. Alam kong kakayanin ng konsensya niya. Maraming beses niya nang pinatunayan iyan. Ang mga gagawin niya siguro, o ginawa na niya, ay ang mga trusted and proven nang diskarte ng isang TraPo: sa diwa ng pagbibigayan, magpamudmod ng lupang pag-aari na pala ng iba, magpamudmod ng mga goods sa mga biktima ng mga bagyo, at magpamudmod ng pera ng bayan sa alipores niya.

Ngayon, kapag naririnig ko ang awiting yaon ni Jose Mari Chan, nabubuhay ang parehong emosyon na nadama ko noong bata pa ako. Ang kaibahan lang, nagyon, naiintindihan ko na ang mga letra ng kanta. At naluluha pa rin ako dahil hindi pala laging totoo ang linyang, "Whenever there are people, giving gifts, exchanging cards...Christmas is truly in their hearts." Sa maraming pagkakataon pala, ang pasko ay wala sa kanilang mga puso...nasa bulsa.

Heto na naman ang pasko. Na naman. Halos walang pagkakaiba sa nagdaang pasko. Paglipas ng isang taon, pasko na naman.

Ariel Lalisan