Ilang buwan mula ngayon, milyong propesyunal na naman ang madaragdag sa listahan ng mga walang trabaho sa Pilipinas. Pihong magiging isa rin ako sa kanila.

Ano’ng plano mo pagkagradweyt? Iyan na marahil ang pinakausong tanong ngayon. Madalas namang sagot ng marami: magtrabaho abroad. Kahit sino na lang, gustong makalabas ng bansa. Kasi sa labas ng bansa, maraming trabaho. Samantalang dito, wala. Bakit nga ba raw sila magtitiis dito sa kakarampot na sweldo, eh, kung maaari nga naman daw silang mag-abroad at kumita ng limpak-limpak? Sa katunayan, sa Amerika, pwede kang kumita ng tatlumpung dolyar kada oras, katumbas ng mahigit-kumulang 1,500 na piso. Samantalang dito, hindi aabot ng tatlong daang piso ang minimum daily wage o pang-araw-araw na kita ng isang ordinaryong manggagawa. Kung iyan lang ang aasahan at may anak kang tutuntong ng kolehiyo, paano mo sila mapapag-aral?

Pero sa kabila ng mga katotohanang iyan ay hindi ako nahihimok na lumabas din ng bansa. Minsan akong tinanong sa isang interbyu para sa isang kongreso ng mga kabataang lider kung may plano ba akong mag-abroad dahil pumapangalawa raw sa in-demand na propesyunal sa ibang bansa ang mga titser. Kagyat kong sinagot na wala iyon sa mga plano ko. Hindi ko pa naiintindihan ang mga implikasyon ng pag-aabroad sa pambansang ekonomiya. Ang tanging rason na nasa isip ko noong mga panahong iyon ay: hindi ko na kailangang lumabas pa ng bansa; nandirito ang mga kailangan ko para isang simpleng buhay na pinapangarap ko. Kung sabagay, kung mayroon ka namang gustong maabot, maari mo namang idaan ‘yun sa positibong pananaw, pagsisikap, tiyaga, at pamumuhay ng simple at matuwid.

Hindi naman mga materyoso ang tingin ko sa mga OFW. Marami lang kasi ang nakakalimot ng kanilang pagka-Pilipino matapos makatikim ng magandang buhay. May mga iilan na nagbago na ang pagpapahalaga sa pera at mga ari-arian, lalo na yaong mga naiiwan dito sa bansa at umaasa sa mga ipinapadala ng kakamg-anak na nasa abroad. Hindi nila lubusang nauunawan ang mga tinitiis ng isang OFW makapagpadala lang ng pera.

Maliban sa tulong na naibibigay ng mga nangingibang bansa sa kani-kanilang pamilya, malaki rin ang kanilang naiaambag sa ating pambansang ekonomiya. Ayon sa mga ekonomista, ang gumagandang kalagayan ng piso ay dahil sa mga ipinapasok na dolyar ng mga kababayan nating nasa labas ng bansa. Kung magpaptuloy iyon, malamang na gaganda ang ekonomiya ng bansa.

Kaya ganuon na lamang ang pagsisikap ng pamahalaan sa pakikipagdiplomasya sa mga mayayamang bansa upang mapagtrabahuhan ng mga manggagawang Pinoy.
Ito ay sa kabila ng pagbabala ng Asian Development Bank (ADB) sa di mabuting implikasyon nito sa mga potensyal na imbestor sa bansa. Kung aalis daw ang lahat ng magagaling propesyunal sa bansa, hindi raw ito magiging kaya-aya sa mga imbestor.

Kung iisipin, ang hirap timbangin kung talaga nga bang nakakabuti sa nakararami ang pag-aabroad. Kung mabuti-buti sana ang buhay dito sa atin, hindi na sana kailangan ng marami sa atin na mag-OFW, mas mapapanitili sana nating buo ang pamilya, at mapapalago ang mabuting pagpapahalaga.

Subalit paano nga ba mapapabuti ang buhay dito sa atin? Ito’y napakahirap sagutin. Ang mga pinuno nga natin ay hindi batid kung kailan at paano mangyayari iyon. Sa ngayon, ang pinakamainam na gawin ay ang pagbutihin ang pag-aaral at kung ano mang trabaho meron tayo. Kung gagawin nating lahat iyon, hindi malayong diringgin ng Diyos ang ating mga dalangin.

Ariel C. Lalisan